'Geçmişte yaşadığın olayları özlemle hatırlamaya başladığında anla ki artık yaşlanıyorsun' demişti bir aile büyüğümüz seneler önce. Gerçekten farkettim ki son iki üç yıldır, çocukluğumu ve o dönemde yaşadığım birçok olayı daha fazla anımsar oldum. Dostlarla aramızda geçen sohbetlerde de gördüm ki, konu bir şekilde geçmişe uzanıyor, farklı kafalardan çıkan ' şunu hatırlar mısın', 'tabi hatırlarım,esas bu vardı sen onu bilir misin' gibi cümleler sohbete renk katıyor. Görüyorum ki, çocukluğumuzda o kadar çok kahramanımız varmış ki, anlata anlata bitiremiyoruz, ve farketmeden onları özlemle hatırlıyoruz. Ve bunlardan biri, bizler için bir fenomen,çocukluğumuzun kahramanlarından dünyaca ünlü yıldız Michael Jackson, dün gece hayata gözlerini yumdu. Gece yarısı arkadaşımdan aldığım bu haber, sandığımdan çok daha fazla etkiledi beni. Bu kadar içimin burulacağını tahmin edemezdim. Şarkılarının tamamını ezbere bilir miydim,açıkçası hayır. Her konserini takip eder miydim, yine hayır. Ama o benim, bizim kahramanımızdı herşeye rağmen. Çocukluk yıllarımızın yıldızıydı. Birçoğumuz, belki de hepimiz,mutlaka onun dans edişini taklit etmişizdir. Televizyonda görüp, birbirimize, 'Michael Jackson'ın son halini gördünüz mü,rengi biraz daha beyazlaşmış' derdik. Sonuçta o bir fenomendi, son yıllarda çok farklı şekillerde gündeme gelse de, o bizim ilkokul yıllarımızın sayılı yabancı şarkıcılarındandı. Ve bu sabah gördüm ki, kendi jenerasyonumdan hemen herkes, bu haberi duyduğunda burulmuş, son dönemde unuttuğu çocukluk efsanesini birden hatırlayıvermiş. Şu an çocukluk çağında olanlar bu ölüm haberine karşı duyarsız kalsalar da, bizlerin belki çok uzun yıllar sonra aklımıza gelecek bir hayal kahramanımız olacak, ve şimdinin küçüklerine çocukluk anılarımızı anlatırken bu cümleyi de araya mutlaka koyacağız; 'Bu dünyadan bir Michael Jackson geçti'. Yoksa yaşlanıyor muyuz ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder